Ομιλία του Προέδρου του Παραρτήματος Αργολίδας, κ. Γεωργίου Ιωαννίδη στην επιμνημόσυνη δέηση για τους  πεσόντες κατά την τουρκική εισβολή του 1974 (20 Ιουλίου 2026)

                                                                                                                                  Σήμερα, 52 χρόνια μετά την αποφράδα εκείνη μέρα της 20ης Ιουλίου 1974, μιας ημέρας “μαύρης” για την Κύπρο και για ολόκληρο τον Ελληνισμό, βρισκόμαστε εδώ, για να αποδώσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους Ήρωες Ελλαδίτες και Ελληνοκυπρίους αγωνιστές. Σε εκείνους, που ως σύγχρονοι Σπαρτιάτες θυσίασαν τη ζωή τους για την υπεράσπιση της αγαπημένης πατρίδας κατά την βάρβαρη τουρκική εισβολή. Είναι απερίγραπτη η συγκίνηση για τους ηρωικούς νεκρούς της εισβολής. Και γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, αν σκεφτούμε ότι οι πεσόντες αυτής της μεγάλης εθνικής  τραγωδίας βρίσκονται στο Πάνθεον των Ηρώων, μαζί με όλους εκείνους που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς.

Υποκλινόμαστε στη μνήμη των ηρωικών μορφών των πεσόντων μαχητών εκείνης της περιόδου, οι οποίοι με πνεύμα αυταπάρνησης, εκτέλεσαν το διαχρονικά ιερό καθήκον της προάσπισης της Πατρίδας.

Όλοι τους γαλουχημένοι με τα νάματα της ένδοξης ελληνικής ιστορίας, έμειναν συνεπείς στους όρκους τους και τις πανάρχαιες αξίες της φυλής μας, αποδεικνύοντας με την υπέρτατη θυσία τους, τι σημαίνει να υπηρετείς την Πατρίδα μέχρι της «τελευταίας ρανίδος του αίματός σου».

Η ιστορική αναδρομή των δραματικών εκείνων γεγονότων, μας δίνει την ευκαιρία, σήμερα, με σεβασμό στην ιστορική μνήμη, να εξάγουμε τα απαραίτητα διδάγματα και πρότυπα, ως ενέργεια αγωνιστικής αφύπνισης, ως βήμα εθνικής ανάτασης και ως έμπνευση για τις διαχρονικά άφθαρτες αξίες της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της δικαιοσύνης.

Ήταν ξημέρωμα Σαββάτου, 20 Ιουλίου 1974, όταν ξεκινούσε η τουρκική εισβολή στη μαρτυρική Μεγαλόνησο.

H επιχείρηση, στην οποία οι Τούρκοι έδωσαν την κωδική  ονομασία «ΑΤΤΙΛΑΣ», από το όνομα του βασιλιά των Ούννων, γνωστού για τη βάναυση και κατακτητική του δράση, που πέρασε στην ιστορία, ως «Μάστιγα του Θεού».

Γιατί μόνο ως «μάστιγα» ενάντια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στις ηθικές αξίες θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν οι συνέπειες της τουρκικής εισβολής, η επί μισό αιώνα συνεχιζόμενη κατοχή του ενός τρίτου και πλέον του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας που συνιστά κατάφωρη παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας, ο ξεριζωμός και εκτοπισμός χιλιάδων Κυπρίων από τις πατρογονικές τους εστίες, ο σφετερισμός των περιουσιών τους, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το συνεχιζόμενο δράμα των οικογενειών των αγνοουμένων και ο παράνομος τουρκικός εποικισμός.

Από εκείνη την αποφράδα ημέρα, έχουν περάσει πενήντα δύο ολόκληρα χρόνια και η πληγή που προκάλεσε η απρόκλητη και παράνομη εισβολή του Αττίλα, εξακολουθεί, ακόμα και σήμερα, να αιμορραγεί. 

Ως Έθνος, έχουμε την υποχρέωση να μην συμβιβαστούμε ποτέ  με τις τραγικές συνέπειες εκείνης της βαρβαρότητας και την παράνομη, συνεχιζόμενη κατοχή εδάφους ενός κυρίαρχου και ανεξάρτητου κράτους – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ασύλληπτη τραγωδία, μας υποχρεώνει να διατηρούμε ζωντανή στη μνήμη μας τη θυσία όσων έπεσαν τότε «υπέρ βωμών και εστιών».

Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και δεν ξεχνούμε ποτέ τους αγνοούμενους αγωνιστές που υπερασπίσθηκαν με γενναιότητα και σθένος τα υπέρτατα αγαθά της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας του κυπριακού Ελληνισμού, γεγονός που συνιστά μεγάλη εθνική και ηθική εκκρεμότητα, την οποία οφείλουμε να αποκαταστήσουμε.

Κυρίες και Κύριοι, 

Το καλοκαίρι του ΄74, η ΕΛΔΥΚ ,η ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ και η Α΄Μοίρα Καταδρομών, πότισαν με το αίμα των ηρώων τους την πολύπαθη κυπριακή γη, προσφέροντας τα μέγιστα για την ελευθερία του κυπριακού ελληνισμού. 

Οφείλουμε απέραντη ευγνωμοσύνη σε όλους εκείνους τους ατρόμητους αγωνιστές, για την ανυπέρβλητη ψυχική τους αντοχή και το ακατάβλητο σθένος τους, που ανεδείχθησαν ως πρότυπα ηρώων για τις παρούσες και τις μελλοντικές γενιές των Ελλήνων.

Ήρωες που είχαν τα ίδια ιδανικά που ενέπνευσαν τους 300 του Λεωνίδα, τους υπερασπιστές της Πόλης, τους αγωνιστές της ελληνικής επανάστασης, αλλά και εκείνους του αλβανικού έπους. Είναι τα ίδια ιδανικά για τα οποία θα σταθούμε και πάλι απέναντι σε όποιον επιχειρήσει να επιβουλευθεί την κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. 

Οι μαχητές του 1974 με τον αγώνα τους, στάθηκαν όρθιοι σε δύσκολες ώρες, δεν φοβήθηκαν τον θάνατο, δεν λογάριασαν τα νιάτα τους, τους γονείς και τα αδέρφια τους, έβλεπαν μπροστά τους μόνο την Πατρίδα και έπεσαν ηρωικά για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Κύπρου.

Αγαπημένοι, αλησμόνητοι ήρωες, ποτέ δε θα ξεχάσουμε την προσφορά σας. Να ξέρετε ότι πάντα θα είστε στην ψυχή και στο νου μας και θα νιώθουμε υπερήφανοι για εσάς, για τη θυσία σας και για τον ηρωισμό σας.

Δεν ξεχνούμε ποτέ την οδύνη, τα αθώα θύματα, τους αγνοουμένους Κύπριους και Ελλαδίτες, οι οποίοι υπερασπίσθηκαν με γενναιότητα και σθένος την ελευθερία της Κύπρου από τον Τούρκο εισβολέα.

Και δεν θα σταματήσουμε να υπενθυμίζουμε διαρκώς την ευθύνη της Τουρκίας για την ασύλληπτη τραγωδία και την κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας δικαίου.

Με αυτές τις σκέψεις, θα ήθελα να εκφράσω τα πιο βαθιά αισθήματα σεβασμού και ευγνωμοσύνης στους συγγενείς των νεκρών και των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας. Εκείνων που προσέφεραν τους δικούς τους ανθρώπους στην πατρίδα και επί 52 χρόνια υφίστανται την οδύνη της απώλειας.  

Θα μου επιτρέψετε να κλείσω την ομιλία μου με μια φράση του αείμνηστου Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, Υποδιοικητή της ΕΛΔΥΚ με τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη κατά την περίοδο των γεγονότων του 1974:

«Πατρίδα γλυκιά και ανεπανάληπτη, πάντα ψηλά θα σε κρατούμε για να μπορείς να δίνεις αίμα ζωής και φως σε όλο τον πλανήτη και αυτό γιατί υπέροχη Ελλάδα δεν πεθαίνεις. Δεν πέθανες ποτέ. ΑΙΩΝΙΑ ΖΕΙΣ όπως είπες και ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ».