Σήμερα, Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, είχαν προγραμματιστεί να συζητηθούν δύο ιδιαίτερα σημαντικές δικαστικές υποθέσεις μεταξύ του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΜΤΣ) και της εταιρείας PICAR Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία Εμπορικής Εκμετάλλευσης (Μ.Α.Ε.Ε.Ε.), οι οποίες αφορούν το Κεντρικό Μέγαρο του ΜΤΣ και, κατ' επέκταση, τη διασφάλιση των περιουσιακών συμφερόντων του Ταμείου.
1. Αγωγή του ΜΤΣ κατά της PICAR – Αναπροσαρμογή μισθώματος**
Το ΜΤΣ διεκδικεί, μέσω της δικαστικής οδού, την αναπροσαρμογή του καταβαλλόμενου μισθώματος στο ποσό των **28.200.000 ευρώ ετησίως**, για το χρονικό διάστημα από 11 Ιουλίου 2025 έως 28 Φεβρουαρίου 2027.
Η υπόθεση είχε αρχικά προσδιοριστεί για τις 21 Ιανουαρίου 2025, έλαβε αναβολή και σήμερα συζητήθηκε κανονικά. Αναμένεται πλέον η έκδοση της δικαστικής απόφασης.
2. Αγωγή της PICAR κατά του ΜΤΣ – Διάρκεια της μίσθωσης**
Η PICAR, με δική της αγωγή κατά του ΜΤΣ, ζητεί να υποχρεωθεί το Ταμείο να απέχει από οποιαδήποτε ενέργεια για την απόδοση της χρήσης του μισθίου πριν από τη λήξη της συμβατικής διάρκειας της μίσθωσης, την οποία τοποθετεί στις 28 Φεβρουαρίου 2052.
Η συζήτηση της συγκεκριμένης αγωγής αναβλήθηκε, κατόπιν αιτήματος της PICAR, για τις **07 Απριλίου 2027**.
Η ΕΑΑΣ ήταν παρούσα!
Στη σημερινή δικαστική διαδικασία παρέστησαν ο Πρόεδρος της ΕΑΑΣ, Υποστράτηγος ε.α. Ιωάννης Δεβούρος, ο Αντιπρόεδρος, Αντιστράτηγος ε.α. Μιχαήλ Γουμαλάτσος, καθώς και ο πρώην Πρόεδρος του ΜΤΣ, Ταξίαρχος ε.α. Χρήστος Κουτσογιαννόπουλος.
Παρών κατά την διαδικασία ήταν και ο Πρόεδρος του ΜΤΣ Αντγος εα Δημητριάδης Αθανάσιος.
Η παρουσία μας δεν ήταν τυπική ούτε συμβολική. Ήταν μια έμπρακτη απόδειξη του ενδιαφέροντος και της διαρκούς προσπάθειας της ΕΑΑΣ να παρακολουθεί από κοντά κάθε εξέλιξη που αφορά την περιουσία, τη βιωσιμότητα και τα συμφέροντα του ΜΤΣ.
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι συγκεκριμένες υποθέσεις δεν αφορούν απλώς μια μισθωτική διαφορά μεταξύ δύο πλευρών. Αφορούν την περιουσία ενός ιστορικού Ταμείου, το οποίο δημιουργήθηκε από τις εισφορές και τις θυσίες γενεών στελεχών του Στρατού Ξηράς. Αφορούν τους εν ενεργεία μετόχους, τους απόστρατους μερισματούχους και τις οικογένειές τους. Αφορούν, τελικά, το οικονομικό μέλλον και την προοπτική του Ταμείου μας.
Η ΕΑΑΣ, με θεσμική ευθύνη και αίσθημα καθήκοντος, βρίσκεται σε εγρήγορση. Ενημερώνεται, παρεμβαίνει όπου απαιτείται, παρακολουθεί τις εξελίξεις και καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την προάσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των συναδέλφων.
**Δεν αρκεί να ενδιαφερόμαστε για το ΜΤΣ. Οφείλουμε να είμαστε παρόντες, να αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε όσα δικαιωματικά ανήκουν στους μετόχους και τους μερισματούχους του.**
Δεν υποσχόμαστε εύκολες λύσεις. Αναλαμβάνουμε, όμως, την ευθύνη να είμαστε παρόντες, να διεκδικούμε και να παρακολουθούμε κάθε εξέλιξη.
**Συμμετοχή – Ενότητα – Αξιοπρέπεια.**
Γιατί η περιουσία του ΜΤΣ δεν είναι υπόθεση κάποιων άλλων. Είναι υπόθεση όλων μας!
Η ανάγκη για τον εκσυγχρονισμό της
Δημοκρατίας
Γράφει ο Γεώργιος
Γκορέζης*
Υποστράτηγος
ε.α.
e-mail :
ggorezis@yahoo.gr
web : ggore.wordpress.com
Η δημοκρατία εξαπλώνεται σ’ ολόκληρο τον κόσμο, και η
ψηφιοποίηση και παγκοσμιοποίηση είναι αποφασιστικός παράγοντας που βοηθάει στην
επέκταση της . Την ίδια στιγμή η παγκοσμιοποίηση αυτή εκθέτει τους πιο οικείους
δημοκρατικούς θεσμούς, τους θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Σήμερα
όλοι σχεδόν είναι δημοκράτες, αλλά παλαιότερα οι δημοκρατικές ιδέες συνάντησαν
λυσσαλέα αντίδραση από τις ελίτ και η δημοκρατία αντιμετωπιζόταν με χλευασμό.
Οι μορφές που μπορεί να πάρει η δημοκρατία διαφέρουν, όπως διαφέρει και ο
βαθμός εκδημοκρατισμού. Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της δημοκρατίας διαφέρουν
από χώρα σε χώρα.
Η δημοκρατία στη Δύση αναπτύχθηκε πλήρως μόνο κατά τη
διάρκεια του 20ου αιώνα. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι
γυναίκες είχαν δικαίωμα ψήφου σε τέσσαρες χώρες : Την Φινλανδία, τη Νορβηγία,
την Αυστραλία, και τη Νέα Ζηλανδία. Στην Ελβετία μέχρι το 1974 οι γυναίκες δεν
είχαν δικαίωμα ψήφου. Εκτός Ευρώπης υπάρχει μικρός αριθμός μακρόβιων και
σταθερών δημοκρατιών, όπως η Κόστα Ρίκα στη Λατινική Αμερική.
Μόλις πρόσφατα όμως έγινε προσπάθεια η δημοκρατία να
γίνει γενικά αποδεκτή ως συνώνυμο των ελευθέρων πολυκομματικών εκλογών και της
σχετικής πολιτικής ελευθερίας. Οι ελεύθερες εκλογές αποτελούν αναγκαία, αλλά
όχι ικανή συνθήκη για τη δημοκρατία. Μπορεί να αποτελέσουν προτεραιότητα όταν
λείπει κάθε άλλο συστατικό του σύγχρονου και αποδοτικού κράτους δικαίου, όπως
συνέβη το 2011 στις χώρες της Αραβικής Άνοιξης. Και τέτοια συστατικά του
κράτους δικαίου μπορεί να είναι κατά περίπτωση φορείς εποπτείας του χρηματοπιστωτικού
συστήματος, φορείς προστασίας του καταναλωτή, ο έλεγχος των υπηρεσιών ασφαλείας
και τα ατομικά δικαιώματα. Αλλά οι ελεύθερες εκλογές δημιουργούν ίσως τις
συνθήκες υπό τις οποίες μπορούν να προκύψουν όλα αυτά, επ’ ουδενί όμως δεν τα
εγγυώνται.
Στην εποχή μας παρουσιάζεται το παράδοξο ότι ενώ η
δημοκρατία εξαπλώνεται σ’ όλο τον κόσμο, παρ’ όλα αυτά, στις ώριμες
δημοκρατίες, τις οποίες υποτίθεται ότι θα πρέπει να αντιγράφει ο υπόλοιπος
κόσμος, η απογοήτευση για τη δημοκρατική διακυβέρνηση είναι ευρέως διαδεδομένη.
Στις περισσότερες χώρες της Δύσης και κυρίως στην Ευρώπη ο βαθμός εμπιστοσύνης
προς τους πολιτικούς έχει ελαττωθεί δραματικά. Ο αριθμός αυτών που συμμετέχουν
στις εκλογές είναι μικρότερος απ’ ότι πριν. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι
δηλώνουν ότι παραμένουν αδιάφοροι απέναντι στην κοινοβουλευτική πολιτική,
ιδιαίτερα απ’ τη νεότερη γενιά.
Η επέκταση της δημοκρατίας στην πρόσφατη περίοδο έχει
επηρεαστεί έντονα με την είσοδο στη ψηφιακή εποχή. Όταν μάλιστα ο κόσμος εισέρχεται
στις απίστευτες προοπτικές της Artificial Intelligence ( AI
) η άκαμπτη εξουσία, η εξουσία που προέρχεται μόνο από πάνω προς τα κάτω, χάνει
το δυναμισμό της. Οικονομικά ζητήματα και η ανάγκη για αποκέντρωση και ευελιξία
αντανακλώνται στο πολιτικό επίπεδο. Η επανάσταση στις επικοινωνίες έχει ως
προϊόν της πιο δραστήριους και πιο στοχαστικούς πολίτες. Σ’ έναν τέτοιο κόσμο
πολιτών, που εκτός των άλλων απομακρύνεται από την παράδοση, οι πολιτικοί δεν
μπορούν να βασιστούν στις παλιές μορφές επιδεικτικής μεγαλοπρέπειας. Οι
ορθόδοξες πολιτικές διαδικασίες του κοινοβουλίου αποξενώνονται από την πλημμύρα
των αλλαγών που σαρώνει τις ζωές των ανθρώπων.
Καθώς οι παραδόσεις χάνουν την επιρροή τους, αυτό που
κάποτε παρουσιαζόταν ως αξιοσέβαστο και ευυπόληπτο, σχεδόν εν μια νυκτί μπορεί
να φαίνεται αλλόκοτο, ή ακόμα και γελοίο. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουν
δημοσιευθεί τόσα σκάνδαλα διαφθοράς σ’ όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια. Δεν
οφείλεται στο γεγονός ότι σήμερα στις δημοκρατικές χώρες τα σκάνδαλα είναι
συχνότερα από παλιότερα. Αυτό που μάλλον συμβαίνει
είναι ότι σε μια ανοικτή κοινωνία πληροφοριών η διαφθορά είναι πιο ορατή και τα
όρια του τι είναι διαφθορά έχουν αλλάξει.
Πολλοί θεωρούν ότι η πολιτική μοιάζει με διεφθαρμένη
επιχείρηση, στην οποία οι πολιτικοί ηγέτες μάλλον προωθούν τα δικά τους
συμφέροντα, αντί να έχουν στην καρδιά τους τα συμφέροντα των ψηφοφόρων.
Δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένης και της νεότερης
γενιάς, ενδιαφέρονται για την πολιτική περισσότερο απ’ ότι παλιότερα. Οι νέοι
δεν είναι, όπως έχει ειπωθεί συχνά, αδιάφοροι και αποξενωμένοι, αλλά οι
νεότεροι άνθρωποι θεωρούν ως πιο σημαντικά ζητήματα την οικολογία, τα ανθρώπινα
δικαιώματα, και την οικογενειακή πολιτική. Για την οικονομία π.χ. πιστεύουν ότι
οι πολιτικοί αδυνατούν να ασχοληθούν. Έτσι, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι
οι ακτιβιστές προσανατολίζουν την ενέργεια τους σε θεματικές ομάδες, εκεί όπου
οι ορθόδοξες πολιτικές μέθοδοι αδυνατούν να προσφέρουν.
Πρέπει να αποδεχθούμε ότι στον σημερινό κόσμο οι
δημοκρατικοί θεσμοί καθίστανται περιθωριακοί, τη στιγμή ακριβώς που η
δημοκρατία φαίνεται να επεκτείνεται αλματωδώς. Αυτό έχει γίνει κοινή συνείδηση
ιδιαίτερα για τους πολίτες της χώρας μας, και γι’ αυτό η δημοκρατία μας πρέπει
να συνδεθεί με δομικές αλλαγές. Είναι ανάγκη για περισσότερη, και όχι για
λιγότερη κυβέρνηση, αλλά στη βάση δημοκρατικών θεσμών, που θα εγγυώνται τον
θεσμό της δημοκρατίας, ή αν θέλετε, την εμβάθυνση της δημοκρατίας.
Εκδημοκρατισμός της δημοκρατίας σημαίνει για τη χώρα
μας αποτελεσματική αποκέντρωση της εξουσίας. Επιπροσθέτως σημαίνει την λήψη
αποτελεσματικών μέτρων εναντίον της διαφθοράς σ’ όλα τα επίπεδα. Συνεπάγεται τη
προώθηση μεγαλύτερης διαφάνειας στα πολιτικά ζητήματα. Εναλλακτικές
δημοκρατικές διαδικασίες, όπως για παράδειγμα συχνά λαϊκά δημοψηφίσματα, που
ενώ δεν υποκαθιστούν την κοινοβουλευτική δημοκρατία, αποτελούν χρήσιμο
συμπλήρωμα της.
Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να συνεργάζονται
περισσότερο με θεματικές ομάδες, όπως οι οικολογικές. Ο μύθος ότι οι σημερινές
κοινωνίες είναι κατακερματισμένες δεν ευσταθεί. Η συμμετοχή των ανθρώπων σε
ομάδες πίεσης είναι περισσότερες από κάθε άλλη φορά. Όπως είναι εμφανής η
λειτουργία της κοινωνίας των πολιτών, που περιλαμβάνει την οικογένεια και
άλλους μη οικονομικούς θεσμούς. Ο εκδημοκρατισμός της δημοκρατίας εξαρτάται
επίσης από την ενίσχυση της κουλτούρας της κοινωνίας των πολιτών. Κυβέρνηση,
οικονομία, και κοινωνία των πολιτών πρέπει να βρίσκονται σε ισορροπία.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν πρέπει στη χώρα μας να
μείνουν έξω απ’ αυτή την ισορροπία, διότι έχουν διπλή σχέση με τη δημοκρατία.
Αφ’ ενός η άνοδος της παγκόσμιας κοινωνίας πληροφοριών συνιστά ισχυρότατη
δύναμη εκδημοκρατισμού, και αφ’ ετέρου η τηλεόραση και τα λοιπά μέσα μπορούν να
καταστρέψουν τους ίδιους τους χώρους διαλόγου που δημιουργούν, μέσω του
εκχυδαϊσμού και της προσωποποίησης των πολιτικών ζητημάτων.
Ζούμε την ψηφιακή εποχή και τις απίστευτές προοπτικές που διανοίγονται με την προέκταση της στην ΑΙ (Artificial Intelligence ). Κάτω από τις συνθήκες αυτές η εθνική κυριαρχία αδυνατίζει, και οι οικολογικοί κίνδυνοι, οι διακυμάνσεις της παγκόσμιας οικονομίας και οι παγκόσμιες τεχνολογικές αλλαγές δεν δείχνουν σεβασμό στα σύνορα των εθνών. Διαφεύγουν ακόμη και των δημοκρατικών διαδικασιών – αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους η γοητεία της δημοκρατίας φθίνει στις περιοχές όπου λειτουργεί καλύτερα. Το αντίδοτο σ’ αυτό είναι ο εκδημοκρατισμός της δημοκρατίας, που δεν πρέπει να σταματήσει στα όρια του εθνικού κράτους.
