Πέρασαν κιόλας τρία χρόνια χωρίς τον Σεραφείμ
Ήταν Παρασκευή 11 Μαρτίου του 2011, την ώρα των Β΄Χαιρετισμών,
όταν με κάλεσε ο Άγγελος Τόλκας για να μου αναγγείλει το τραγικό αυτό
μήνυμα. Δεν τον πίστεψα, δεν θέλησα να το πιστέψω. Ένας κομάντος που
γλίτωσε από σφαίρες, ένας κομάντος που εκπαιδεύτηκε και πήρε βραβεία
δίπλα στους καλύτερους καταδρομείς του κόσμου, ένας λαμπρός αξιωματικός
που υπηρέτησε την πατρίδα ως στρατιωτικός ακόλουθος στην Ισπανία, ένας
από τους καλύτερους διοικητές της Β΄ΜΚΔ, εγκατέλειπε τα γήινα για να
πετάξει στον Δημιουργό του, δοξολογώντας Τον αιώνα, μαζί με τα
συνονόματα του Σεραφείμ. Από τότε τα λέμε σχεδόν κάθε μέρα στην
αναστάσιμη κατοικία του. Και με αυτόν και με τον Λευτέρη, τον αγαπημένο
μου φίλο και πεθερό του, που δεν πρόλαβε να γνωρίσει, αφού και εκείνος
έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, τον Νοέμβρη του 2000. Τα λέμε για την αιώνια
ζωή και τον πρόσκαιρο χωρισμό του από τους αγαπημένους του, την Έλσα,
την Ελευθερία, τους γονείς του...
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια υβριστικά δεν θα δημοσιεύονται